Het zijn de laatste terugkomdagen van de Agressie Reductie Training. Deze ochtend lopen vier vrouwen en een grote, brede man in de richting van de trainingsruimte. Het totaal aantal mensen dat deelneemt aan de training bedraagt 38 personen, drie mannen en 35 vrouwen. Deze vierde man heb ik nog niet eerder gezien. Zelfverzekerd loopt hij tussen wat hij kennelijk als ‘zijn’ vrouwen beschouwd. Hoog torent zijn massieve, imposante gestalte boven iedereen uit. Het plastic bekertje met koffie in de grote knuist houdt hij, als een dampende microfoon, ter hoogte van zijn onderlip. Het lukt hem om op die manier te lopen, te praten én in het bekertje te blazen. De vierde man bewijst hiermee dat ook mannen wel degelijk meerdere dingen tegelijk kunnen. 

‘Als het niks is dan ben ik zo weer weg!’ hoor ik hem, al blazend in zijn bekertje koffie, zeggen.  Ik  haal het groepje in en houd deur voor ze open. De grote man laat de brede schouders en het hoofd hangen en kijkt naar de grond. Het bekertje met koffie blijft ter hoogte van zijn onderlip. Kennelijk heeft hij nu pas in de gaten dat ik de trainer ben en realiseert hij zich dat ik zijn opmerking van zojuist gehoord moet hebben.
De vier deelneemsters gaan zitten en praten op rustige toon met elkaar verder. De grote man gaat met zijn rug tegen de muur staan, de benen uit elkaar, schouders iets naar voren gebogen, evenals zijn hoofd waar nog steeds het bekertje met koffie voor de mond zweeft. Over de rand van het bekertje kijkend en in de koffie blazend hoor ik hem op resolute toon zeggen: ‘Ik hoor hier denk ik niet thuis!’ Ik  antwoord dat ik daar geen antwoord op kan geven omdat ik niet weet waar hij moet zijn. Hierop laat hij het bekertje koffie tot kin hoogte zakken, zet de benen wat verder uit elkaar, duwt de kin en het bekertje wat verder naar voren en antwoord: ‘Bij die agressietraining  maar ik heb begrepen dat dit een terugkomdag is of zoiets en daar heb ik toch niets aan want ik ben de vorige keer niet geweest. Ik heb geruild met iemand anders en daar is kennelijk iets misgegaan. Zij heeft mij verteld dat ik vandaag moest komen maar ik heb er toch niets aan.’ Waarna het bekertje koffie weer naar de onderlip wordt gebracht en het blazen wordt hervat. Ik leg de man de bedoeling van deze terugkomdag uit. Triomfantelijk kijkt hij naar de vier deelneemsters die, rustig achteroverleunend en de armen over elkaar, wat geamuseerd naar hun collega zitten te kijken. ‘Dat dacht ik wel, ik hoor hier niet thuis!’ Met de zware schouders naar achteren, geheven hoofd en het witte bekertje met koffie ter hoogte van zijn onderlip loopt hij meteen naar de deur. Daar draait hij zich nog een keer om naar de deelneemsters en zegt met een triomfantelijke, zelfverzekerde glimlach: ‘Ik pas het wel toe in de praktijk!’ Waarna hij, al drinkend uit het plastic bekertje, de trainingsruimte verlaat. De achtergebleven deelneemsters kijken nog even naar de deur, waarna er een zich met een zucht afvraagt: ‘Wat gaat hij nou eigenlijk toepassen in de praktijk? Volgens mij hoort juist hij hier thuis.”

Gerard de Bruin

Contact>>

Tags: agressie, agressie training