Na lang zoeken had ik eindelijk de locatie gevonden waar ik zijn moest. Er zou een nieuwe, inspirerende ontmoetingsplek voor ondernemers worden geopend. Door de uitnodiging was bij mij de verwachting gewekt dat het in een oude fabriekshal was gevestigd. Zo’n oud,  gehavend gebouw waarin je de geur van olie en zweet nog kunt ruiken, de trillingen van de stampende machines nog kunt voelen en de energie van de werklui nog rondwaart. Groot was dan ook de teleurstelling toen bleek dat de te openen ontmoetingsplek in een saai, zielloos  jaren tachtig kantoorgebouw gevestigd was. Toen begon het, zomaar, zonder erover na te denken galmde het woord in mijn hoofd. 
Wat een sukkel, die marketeer die mij zo op het verkeerde been had gezet. De openingsspeech werd gedaan door iemand die toegaf er zelf niets van te kunnen maar anderen wel leerde een dergelijke speech moeiteloos uit te spreken. “Wat een sukkel!” klonk het weer in mijn hoofd.  Vanaf dat moment was sukkeldag een feit. Het woord bleef, zonder dat ik er iets aan kon doen, in mijn hoofd opkomen. En het voelde ook best wel lekker. Vooral als de ‘S’ even wat langer aangehouden werd, ssssssukkel! Op die manier rolde het woord soepel door mijn hoofd. Ook de man die aangaf een aandeel te hebben genomen in een Amerikaans miljarden bedrijf vond ik een sukkel. Zijn aandeel bleek niets anders te zijn dan de deelname aan een piramide verkoopspel, waarbij de mensen aan de top van de piramide miljarden verdienen aan de sukkels die onderaan bungelen.
Onderweg naar huis bleek de weg bevolkt door heel veel sukkels in allerlei soorten en maten. In de veiligheid van mijn auto durfde ik het woord nu ook hardop uit te spreken. Ssssukkel!!! Heerlijk. Door al die sukkels was mijn werklust inmiddels tot het nulpunt gereduceerd. Niet erg, dan maar voor de televisie hangen en kijken naar een nieuw programma waarin de kandidaten binnen en bepaalde tijd de persoonlijke geheimen van de medekandidaten moesten zien te achterhalen. Welke sukkel had dit waardeloze programma bedacht? En dan die sukkels die aan het programma meedoen. De laatste sukkel van de dag was de Engelse detective die anderhalf uur nodig had om er achter te komen wie de moord had gepleegd, ik was er na vijf minuten al achter, sukkel.
In de loop van de avond werd het voldane gevoel van deze sukkeldag steeds minder, na sukkelend op bed verdween het zelfs als sneeuw voor de zon. Het is eigenlijk knap vermoeiend en als ik eerlijk ben, ook heel onbevredigend, zo’n sukkeldag. Nog één keer dan, om het af te leren. Wat een sukkel dat ik mijn dag zo heb verpest met mijn eigen gesukkel. En voor iedereen die ik een sukkel vond, sorry! Zo, dat voelt al een stuk beter. Gelukkig is het morgen weer een gewone dag. Heerlijk! Maar of dit nu de laatste sukkeldag is geweest?

Gerard de Bruin>>

Home>>

Tags: Gerard de Bruin