Medewerkers die worden gepest op het werk willen graag van werkgever, functie of afdeling veranderen. Daarmee zijn de problemen echter  niet opgelost, zowel voor het slachtoffer niet als voor het bedrijf. Wie in het verleden is gepest kan hier kort- of langdurige psychische schade door oplopen. Gedrag wat psychische schade aanricht valt onder de definitie van agressie. Veel pestgedrag is daarom te classificeren als agressie en dient derhalve als zodanig behandeld te worden. Vanwege het feit dat deze agressie afkomstig is van collega’s die je iedere dag weer tegenkomt, is de impact van deze interne agressie misschien misschien nog wel groter dan externe agressie, of te wel agressie door klanten.  Lees meer »

Gerard de Bruin
Na controles door de Arbeidsinspectie blijkt dat politiekorpsen te weinig doen om agenten te beschermen tegen agressie en geweld. De Arbeidsinspectie noemt de situatie zorgelijk, omdat het aantal incidenten en de ernst daarvan toeneemt. Van de ondervraagde agenten is 94 procent wel eens geconfronteerd met agressie en geweld. Dit varieert van uitschelden en schoppen tot steken met een mes of schieten met een vuurwapen. De Arbeidsinspectie heeft 13 van de in totaal 26 Nederlandse korpsen gecontroleerd. Van de 13 gecontroleerde  korpsen doen er 12 te weinig om de agenten te beschermen. Tijd voor maatregelen.  Lees meer »

Agressie en geweld tegen personeel in Nederlandse ziekenhuizen neemt steeds verder toe. In 2009 zijn meer dan 2000 incidenten geregistreerd, blijkt uit onderzoek van RTL Nieuws bij 44 ziekenhuizen.Volgens ziekenhuizen is dit nog maar het topje van de ijsberg, want veel medewerkers melden het niet als ze worden uitgescholden, bedreigd of mishandeld. De daders komen vaak ongestraft weg, omdat personeel geen aangifte tegen hen durft te doen. In slechts 2% van alle gevallen uit 2009 stapte het ziekenhuis of de medewerker naar de politie. Lees meer »

Weer een mijlpaaltje bereikt in het schrijven van het agressie boek, het tweede hoofdstuk is af! Gaandeweg het schrijven ben ik wel tegen een raar fenomeen aangelopen. Het lukt mij niet om in een strakke, gestructureerde volgorde te werken, terwijl mij dat voor mij normaal gesproken geen enkel probleem is. De indeling staat, mooi in een vaste structuur, op papier. Wat is er dan logischer en makkelijker om volgens deze volgorde het boek te gaan schrijven. Dat is ook wel zo prettig, ik hou nu eenmaal van een beetje (veel) structuur. Al schrijvende kom ik er achter dat ik paragrafen, of delen van paragrafen, aan het schrijven ben die eigenlijk in hoofdstuk drie, vier, enzovoorts thuis horen. Een lichte paniek begint bezit van mij te nemen, zo wordt het natuurlijk een complete chaos en komt er helemaal niets van terecht. Zo kun je toch geen boek schrijven, zie je wel dat ik het niet kan! Gelukkig komt er na de nodige wijze raad weer rust in de tent. Dit schijnt een heel normaal verschijnsel te zijn, de kunst is om er een gestructureerde chaos van te maken. Kijk, daar kan ik wat mee. Als ik ergens structuur in kan aanbrengen dan is het goed. Na even zoeken is het gelukt, het is mogelijk om zelfs structuur aan te brengen in een chaotische situatie. Dan is het ineens geen chaos meer. Hoe simpel kan het leven soms zijn. Nu kan ik mij weer in alle rust volledig gaan richten op de inhoud. Ik kan niet wachten om het met jullie te delen. Laat ik dat maar volgens de vaste structuur doen en gewoon wachten op de uitgifte van het boek.

Gerard de Bruin

“Kan mijn leidinggevende deze cursus ook niet volgen? Iedere keer als hij erbij komt als een klant vervelend doet lost hij het probleem meteen op, zonder ook maar iets te zeggen van het vervelende gedrag. Dat is lekker makkelijk en zo maakt hij het voor ons alleen maar erger!” De deelnemer aan de Agressie Reductie Training zegt het met een lach om haar mond. Haar ogen, stem en de rode wangen verraden echter haar echte gevoel bij deze opmerking. Dit is een veel gehoorde opmerking van deelnemers aan trainingen in het voorkomen en stoppen van agressie. Is dat terecht? Lees meer »

(Deze foto is in scene gezet, de personages hebben niets met het in dit artikel beschreven voorval te maken)
U zit ’s avonds laat rustig in de trein. Moe van het werk of nog nagenietend van een gezellig avondje stappen met vrienden. Buiten is het donker en koud, u staart dromerig naar uw eigen spiegelbeeld in het raam. Het zachte schommelen en het geroezemoes van de andere passagiers wiegen u langzaam in slaap. Opeens komen er twee mannen de coupe binnengerend. De voorste schreeuwt om hulp en is duidelijk op de vlucht voor de achterste man. De voorste man wordt ingehaald, op de grond gegooid en vlak voor uw ogen geschopt en geslagen. Huilend en smekend krabbelt hij overeind en rent verder, nog steeds roepend om hulp. De  trein rijdt het station binnen, de deuren gaan open en u ziet de twee mannen over het perron langs uw raam rennen. De voorste man draait zijn bebloede gezicht in uw richting. U ziet de angst in zijn ogen, zijn mond die geluidloos het woord ‘Help’ vormt. Rennend verdwijnt de man, met zijn belager op de hielen in de richting van de uitgang van het station. De trein trekt weer op en rijdt langzaam weg van het station. Gelukkig is alles goed afgelopen en kunt u weer rustig verder dommelen, toch? Lees meer »

Door Gerard de Bruin
Marokkaanse jongeren die in Gouda mensen met sneeuwballen bekogelden en vervolgens beroofden, hebben van de gemeente geld gekregen om een feest te organiseren. Op die manier probeerde de gemeente de jongeren zich rond de jaarwisseling koest te houden.
Dit is een van de vele voorbeelden van acties waarmee agressief gedrag, vaak onbewust, wordt beloond. Om agressie en geweld terug te dringen is belangrijk om een ding duidelijk te maken: Agressief gedrag  loont niet! Lees meer »

Door Gerard de Bruin
Uit angst voor vervelende jongeren worden botsauto’s van de kermis geweerd, uit angst voor rellen worden dansfeesten achter hoge hekken gevierd, uit angst voor aanslagen begint de vakantievlucht steeds meer op het binnengaan van een gevangenis te lijken, uit angst voor wapens en vechtpartijen lijken steeds meer scholen op onneembare vestingen, uit angst voor een verwarde man in een wit gewaad wordt een treinstation een halve dag ontruimd en het treinverkeer stilgelegd.  We zijn zo langzamerhand gevangenen van onze eigen angst. Terwijl angst juist een goede bondgenoot kan zijn om onze veiligheid te vergroten. Lees meer »

Door Gerard de Bruin
Vrijdagavond 15 januari 2010 worden een arts en een verpleegkundige van het UMC St. Radboud in Nijmegen bedreigd door twee mannen. De slachtoffers twijfelen of ze hiervan aangifte zullen doen. Vertegenwoordigers van de Stichting Arbeidsmarkt Ziekenhuizen, de NVZ en de  Abvakabo FNV stellen in een gezamenlijke verklaring dat in alle gevallen waarin personeelsleden twijfelen om aangifte te doen, de werkgever de verantwoordelijkheid moet nemen en als werkgever aangifte moet doen van de bedreigingen. Volgens het Openbaar Ministerie is dit echter helemaal niet mogelijk vanwege het ontbreken van het gevoel bij de werkgever. Lees meer »

Veel overheidsinstellingen doen hun best burgerparticipatie te versterken. Vaak is echter onduidelijk wat men hier precies onder verstaat, wat de rol van de overheid en de burger is in dit proces en wat het verschil is met inspraak. Dit leidt regelmatig tot meer conflicten en zelfs agressie, terwijl burgerparticipatie dit juist kan voorkomen. Lees meer »